jueves, 7 de diciembre de 2017

Microrrelato gañador do 15º Certame de Microrrelatos Lonxa Literaria


Lelalela


Non é que sexa rara, ten gustos definidos. Encántalle cantar, pero só en contacto coa auga. É como se fose serea, pero non quere ser romántica nin chorradas polo estilo e pénsase cabareteira, pero en plan ben, en plan Marlénditrich. Cando lava a louza canta baixiño, coas lubas plástico rosa, putyubleinonmi, bois. Só entende o dos bois e tira do bordo de goma, pupupidú. Deletréao co cú, como se tivese vinte e non case oitenta, iso non se di. Cando se ducha -nos días impares- fai algo de zarzuela. O resto dos días, que toca baño de asento, copla lixeira, delbarriodesantacrúereunhermozoclavé. Se hai pingueiras, que as hai, na súa bufarda velliña de pensionista, recolle gotas coa lingua e dáse a aquilo de miudiñomiudiño, e mesmo vai collendo unha lixeira borracheira; despois durme. Agora si, cando trona, cando o trebón de mediados de agosto ameaza con mandar unha chuvia case monzónica de tan mesta e pegañenta, Lilimarlén sae por rimeira e única vez da casa en todo o ano, coas botas militares herdadas de seu pai, morto dun disparo nas terras do Ebro, e cunha bata de guata que pagou en reais e oñeceu épocas de botóns e flores. Aí é cando canta até o dano, e remata chorando nas pozas, leliñaporqueneumorro, tola de amor, a vella tola. Hoxe tampouco virán por ela.



Emma Pedreira

miércoles, 8 de marzo de 2017

Las 6 reglas de Orwell para escribir mejor y más claro

1. Nunca uses una metáfora, un símil o cualquier otra figura que ya hayas visto o leído en otro lugar.

2. No uses una palabra o una expresión más larga cuando puedes utilizar una corta
3. Si es posible eliminar una palabra, elimínala.

4. Nunca uses la voz pasiva cuando puedes utilizar la activa.

5. No uses expresiones de otras lenguas, jerga científica, o un lenguaje excesivamente técnico si puedes encontrar otra palabra de las que se usan a diario

6. Rompe cualquiera de estas reglas antes que decir una soberana estupidez.


https://narrativabreve.com/2011/07/6-consejos-orwell-para-escribir-mejor.html

viernes, 10 de febrero de 2017

LOVECRAFT. H. P.





Todas mis narraciones se basan en la tradición o leyenda según la cual este mundo estuvo habitado en épocas anteriores por otra raza que, como consecuencia de las práctricas de la magia negra, perdió su dominio y fue expulsada, pero vive en algún lugar del exterior dispuesta en todo momento a volver a adueñarse de la tierra

jueves, 9 de febrero de 2017

Circe ou O pracer do azul, de Begoña Caamaño





Novela publicada no ano 2009 pola editorial Galaxia, ven de ser editada, esta vez en castelán nunha versión de Xosé Antonio López Silva, pola editorial Mar Maior, un novo selo da editorial Galaxia que publica títulos destacados do seu fondo en galego para o mercado en lingua española. Begoña Caamaño faleceu recentemente, con tan só 50 anos. A sua vida profesional denvolveuse no ámbito do xornalismo, no eido da radio, onde ademáis desenvolveu labores de carácter sindical
Comeza a publicar no ano 2009, hai tan só 8 anos, o que nos deixa o desasosego de quen ve truncada unha carreira literaria moi prometedora, unha achega de calidade á literatura galega
A novela sitúanos no poema épico da Odisea no que Ulises, despois de guerrear victoriosamente en Troia, emprende unha accidentada viaxe de regreso a Itaca, onde o esperan a súa esposa Penélope e o seu fillo Telémaco. No transcurso da súa navegación Ulises recala na illa de Eeas onde reina a deusa e meiga Circe. O relato de Begoña Caamaño recrea ese lapso de tempo no que Homero, no canto X do seu poema épico, sitúa a estadía do mortal Odiseo na illa “acostándose en el bellísimo lecho de Circe”
A partir deste episodio homérico, a autora concibe unha relación epistolar entre Circe e Penélope. A 1ª convértese no paradigma da muller liberada e non prexuízosa, pero sensible e compasiva e a 2ª ven a representar o estereotipo da muller suxeita ás convencións sociais.

Dragóns





Son animais moi especiais e bastante raros, son moitos animais nun, pero son únicos: teñen dúas ou catro grandes patas, parecidas ás das aves, que rematan en fortes garras que lle serven para capturar ás súas víctimas ; tamén posúen dúas enormes ás, como as dos morcegos, que lle permiten elevarse no aire e voar; o corpo dos dragóns ten forma de serpe e remata cun enorme rabo afilado, pero curiosamente está recuberto con escamas, coma os peixes ; a súa cabeza é comparable a dos cabalos, ou a dos tigres cando son moi malos, e lucen nela senllos cornos coma os de toro ou… ; son semellantes ós dinosauros, pero botan lume pola boca e fume polo naris. O que non sabemos é o son que emiten, pero podería ser algo asi….(GR..GR..GR)
E que dicir do carácter dos dragóns, teñen un carácter difícil, son moi feros, parece que a natureza destes animais é ser malos. Ainda así hai diferencias. Os dragóns da remota Asia, da China e da India e do Nepal, non parecen tan feros, que tamén ; os de Irán ou Persia, que son países lonxanos de máis alá de Exipto e de Arabia, son travesos e fan o mal sen querelo, cando se revolcan nas súas profundas covas fan tremer a terra e provocan terremotos, así llo contan os avós ós seus netos persas.
Como vedes existen, ou existiron, en moitos países do mundo. En Galicia tamén, na vila de Redondela chámanlle Coca, que saibamos é o dragón máis maligno que coñecemos, devoraba fermosas doncelas, aínda hoxe se celebra alí a Festa da Coca todos os anos para celebrar a súa derrota.
En Europa contan as lendas que se dedicaban a raptar fermosas princesas que mantiñan atrapadas en lúgubres castelos ou en enormes e profundas covas, sempre vixiantes. Daquela estaba de moda que só un santo, San Xurxo, ou algún aposto príncipe ou cabaleiro, foran quen de liberar ás princesas das fauces dos dragóns, os cabaleiros ían montados en fermosos cabalos e ben pertrechados de armas, e despois dunha pelexa a morte có dragón secuestrador, liberaban a princesa, casaban, dábanse uns cantos bicos e eran moi felices. A continuación imos ler un destes contos europeos escrito por Michael Ende, so temos que aclarar que neste conto a bela princesa toma a forma dunha delicada bolboreta, e que non hai un secuestro, senon un contrato
Nunca estrastes nunha tenda dos chinos ¿¿, hai dragóns por todas as partes: nas lámparas, nos disfraces, nas sabas, nas cortinas, nos vestidos….Na cultura dos chineses os dragóns son algo moi principal, gobernan a auga en movemento, os ríos, as cascadas e os mares, e o tempo. É un dos animais do zodíaco chinés, todos os que teñades o signo do zodíaco Aries, ou sexa os que nacistes entre o 20 de marzo al 19 de abril, tamén tedes o signo chinés do dragón : tedes un carácter forte, afortunados na sorte e sodes sinceiros e abnegados. Na China celebran moitas festas na súa honra. Tamén representa a unidade de China.
Houbo ó longo da historia gran número exploradores que percorreron os cinco continentes na procura de restos palpables para poder pobrar, científicamente, a súa existencia real. Excavaron o interior de escuras covas, lanterna en man; escalaron inhóspitas montañas, mochila sobre os ombros; a pesar de tantísimo esforzo, ata o día de hoxe non se ten a certeza de que sobrevoasen o noso ceo, que cuspisen lume pola boca e exhalasen fume polo nariz, como un empedernido fumador de pipa ou devorasen cada ano unha doce e virxinal princesiña.
Entre nós, ben polo calado, nada sabemos dos dragóns, agás ó pouco recollido en festas populares, como a de San Xurxo, o mito de Sigfrido e esa devoción pagá coa cal os chineses, alá, no outro confín do mundo, conmemoran o ano do dragón. Acolá, tan preto de Fisterra, a fin do mundo, apenas hai sinais súas. Quizais – e foi un achado fortuito mentres paseaba polas fragas de Pozo Varrido, en Meira- o milenario petroglifo gravado na pedra sexa unha clara testemuña capaz de dar pé para que algún arqueólogo futuro ha de seres quen de descifrar o enigma desta cuestión tan seria.
E así, tirando devagar do draconolóxico fío, caiba preguntar se existen os dragóns tamén hoxe ou só no afastado pasado; se se extinguiron a causa dalgunha catastrofe natural ou están tremendo de medo, temendo que o fagamos. O home, xa sabedes por propia experiencia, éche moi ignorante. Ó redor deste asunto voa e revoa a mosca da polémica, algo que sucede, por exemplo, coas sereas, cos unicornios, as fadas, a posible existencia da Atlántida e os elfos. Por desgraza non se teñen evidencias nos museos. Xaquelogo, e sen caír na incredulidade, os dragóns actualmente viven nas lendas, na tradición oral, nos libros e nos soños, é dicir, na imaxinación. E aquí, xa pisamos en area movediza, cumpre estar precavido. Calquera de vostedes sabe que as portas do Reino da Fantasía se abren e se pechan ás díscolas ordes do vento. Estas portas non teñen dono. Na súa pechadura só cabe a chave de ninguén, a chave invisible de ningures.
Don Ernest Drake na súa Draconolóxía realiza un deslumbrante estudo sobre como e onde buscar os dragóns, sobre os seus costumes, sobre as diferentes especies de dragóns, sobre os lugares onde vive, sobre como hai que actuar para observalos sen ser descuberto. Esta obra resulta de inevitable consulta se se desexa ver un dragón. É un libro imprescindible.
Don Michael Ende ten editada unha novela fundamental ó redor dos dragóns. Títulase A historia interminable. E non, non se me asusten vostedes, non é interminable. Trátase dunha broma de Ende. Mollando o dedo indice e pasando páxina tras páxina, Ende fai unha fermosa defensa do Reino da Fantasía, o único lugar – se é que existe, iso debe de entrarlle polos ollos a cada un de vostede- onde se estende cara o infinito a liberdade. Nese reino poucos cren. Poucos lectores están dispostos a esquecerse por un intre de saber quen son para saber, de certo, quen son. Ó lombo dun dragón alado, Bastián, procura aprendernos.
Outro libro importante para coñecer os dragóns é Ajdar, escrito pola delicada man de Dona Marjane Satripi. Aquí fago un inciso para comunicarlles a vostedes que os libros que cito os podedes atopar nesta Biblioteca Municipal; por se lle pica a vostedes a curiosidade. Pois ben, Dona Marjane defende a existencia dos dragóns e outros animais fabulosos e as nefastas consecuencias para a imaxición se chegan a extinguirse. Asunto serio e tan espiñento.
As probas que traemos ata aquín, para que tomen consciencia, non só literarias. Se abren vostedes un xornal poderán ler sobre os constantes tremores de terra en Oriente. Pero iso é outra historia que, se cadra contaremos, outro día. Oriente e Occidente danse un bico cando se fala de dragóns.

Literatura xaponesa: instruccións de uso





Para achegarnos á literatura xaponesa debemos evitar o chamado “efecto kimono”, isto é, non valorar as obras porque nos resulten exóticas. É certo que nos atrae a idea dunha sociedade moderna e avanzada, pero lonxana, de estética exquisita, amante da tradición, e de comportamentos singulares
Un dos prexuízos máis extendidos ven sendo o do suicidio. É certo que é un temas bastante recurrente na súa literatura e que a nómina de escritores xaponeses suicidas é ampla: o de Mishima é o máis famoso (ao xeito dos samurais, unha carnecería ritual, o hara kiri), pero outros suicidios como o de Kawavata, premio Nobel, autor de “As belas adormentadas” que influiu grandemente en moitos escritores nipóns contemporáneos, foi máis normaliño, xa ancián e enfermo, deprimido e moi afectado polo harakiri de Mishima. Para contrarrestar este tópico podemos pensar que o índice de suicidios nalgúns países nórdicos europeos é superior ao de Xapón, cuia taxa esta no posto 12 a nivel mundial
Convén saber que Xapón goza dunha longa tradición literaria, incluso máis que a europea. A “Historia de Genji” ven sendo a a súa obra cumbre, foi publicada no ano 1008 e está considerada unha das novelas máis antigas da historia.
Caracterízase esta literatura, ademáis, polo seu espítiru de continuidade e tamén pola súa capacidade de asimilación de influencias doutras culturas.
A literatura xaponesa está de moda, autores como Murakami ou Banana Yoshimoto son amplamente lidos en occidente grazas a que nos atraen os valores tradicionais cos que o sintoísmo e o budismo inundan a súa creación literaria. O SINTOÍSMO ensina a establecer unha relación persoal coa natureza, entre a persoa e o que a rodea, relación que non é é dualista, con creador e criatura, como en Occidente, senon que a persoa é parte da natureza e ten unha deuda con ela, polo tanto a persoa debe ter unha actitude vital de agradecemento á natureza. Esta disposición a correspondela que se ven plasmando nunhas composicións poéticas tradicionais denominadas haikus son agora relevantes para as sociedades occidentais, como a nosa. Estamos a falar por exemplo do respeto ós ciclos da natureza e a esta como necesidade de refuxio fronte ó vértixe da sociedade actual, do que tamén extraen unha percepción do tempo diferente que contaxia á súa literatura nun descorrer lento

Lucia Berlin






Cando comezamos a ler un libro de ficción establecemos un pacto co autor, é un compromiso de credibilidade. Se non atopamos verisimilitude no relato, abandonamolo ou rompémolo.
"Manual para mujeres" podemos definila como obra de autoficción = ficcion + autobiografía. Para Magrinyá “El género llamado ‘autoficción' podríamos llamarlo en general ‘autorretrato favorable'. Eso incluye también contar lo desastroso que uno es y lo dolido que uno está, que es otra manera de extender la pincelada”
Darío villanueva afirma: "Pero no olvidemos que escribir sobre tu realidad significa de suyo cierta forma de impostación. Ya lo decía Pessoa, el poeta es un fingidor. Vistas las cosas así, la frontera entre realidad y ficción resulta muy sutil”. ”Mi madre -contó uno de sus hijos- escribía historias verdaderas; no necesariamente autobiográficas, pero por poco”
Cando comenzamos a ler pronto nos damos conta de que os relatos de Lucia Berlin están construídos sobre a autenticidade, teñen claramente que ver coa súa vida intensa e axitada, son relatos autobiográficos. Son o testimonio creíbel dunha vida con máis sombras que luces. Así que percibimos inmediatamente unha certa empatía e rubricamos instintivamenete o convenio de confianza e comezamos a preguntarnos como diaños consegue esta autora elevar semellante monumento literario sobre a materia dunha vida tan pouco glamourosa, sobre os episodios do día a día En Lucía Berlin atopamos sinceridade de forza, un ritmo tranquilo e fluido e a veces veloz, economía na linguaxe,cConcreción ao nomear as cousas, gran capacidade de observación, coincidencia sonido-significado, Contraste: vulgaridade-fealdade, cotidiano-extraordinario, romanticismo-realismo, desapego, compasión, detalle específico, economía…. E humor. Evoca o punto culminate do relato de maneirea cinscusnspecta, deixa ó lector que o intuia. Os finais, chegan de golpe, sorprendentes e inevitables, moitas veces abertos. O xerme da historia: algo simple, pero a imaxe ha de conectar cunha experiencia intensa e concreta. A historia non debia ser artificiosa nen inxeniosa, debia salir de dentro, ter peso emocional. O conxunto dos relatos paracen constituir un relato maior, unha novela. A medida que avanzamos na lectura as pezas do puzle encaixan á perfección. Parecen indicar unha liña de tempo de vida